بحث سر قالب زندگی بود فرشته از زمین سخن می سورد قالب زندگی بایدخوشی باشدهر کسی پی خوشی باشد دیگری می گفت زمین جای جدال استهر بنده را شمشیر و دژی بایدیکی گفت با این همه دوز و کلک شمشیر نه شایددیگری داشت سخن که اینان همه کیچنداز بهر زنده بودن همه دریغندیکی داد زد که کار به خویششان رهانیدتا هر یک بر در خرابه باز یابیدصدای وزین امد که ای دیوانه ها این همه زحمت نیست از برای ابطال هابه نام الله عشق حاکم می شود بر قاب ها

بدده قشلارم یولنمش قاناتلارم بیردار خراباوشاغ ورناچاغی دنه النمینب کولره وشدم هر بندی که ورلده قشلارما من کولره وشدمیولدلرا قاناتلارمه ورنمدم قالماخ کولره وشدمزنجیر جاتب یا وزنه قالیت من کولره وشدمقالمشیدم بنده غربتکده بنده قرب کولره وشدمنفس واریده اما بدلر قرمشی یدلار وریمهبیر قانلی نفس کچب درد وتوب کولره وشدمددم اف ده که ماوی قوشلار یرلره قالسنجان جخان دم یرله لر کولدم کولره وشدمگوشلره بنده کچن لر دردن سسنه کولن لربا شوسته بیر بیوک تانرمز وار ولم واربه یول که کدسن مین ایل یاشاساندا دونم وارفا

از وجودم فیض ذی جود را گرفته اند از برای قربا ن کردنم طلاتم وجود را گرفته اند چه حیاتی که در حسرت نسیم پاییزم به چه مماتی که از زندگی لبریزماین چنین در حسرت اغاز پایان میکریم میکریم شاید به عشق دم کیرم از شاه کون وعدم دم کیرمدم میزنم از فیض وجودش سر میکشم از می های سجودشهی هی و هی های دل خون می کشمماهیم بر خاک نقش جنون میکشماین چنین بال پرواز بر ساحل میزنمدر بین کون و عدم دم زه داور میزنمپا میکذارم بر کون های پر های و هویشسر میکشم بر فرش ملاک سجودشخالی کنید میخانه و بت خانه بر چاه بسازیدرها شوی